چه انتظاری؟!

 وقتی اسامی آقایان علیخانی و طاهرخانی را دربین نمایندگان اصلاح طلبی که در مراسم تحلیف رئیس جمهور شرکت کرده بودند را دیدم اصلا شگفت زده نشدم چون سالهاست که آقای علیخانی در مواقع حساس کاروان اصلاح طلبان را جهت پاره ای ملاحظات از قبیل تایید صلاحیت شورای نگهبان رها کرده و با سکوت! از گردنه حوادث عبور می کند ویا اگر تریبون مجلس به دست ایشان بیفتد تمام انتظارات دوستان را به پای دوستی با روح الله حسینیان می ریزد. حاج امیر طاهرخانی نیز به تبعیت از همفکرش هرچند دوست دارد به عنوان یک اصلاح طلب شناخته شود ولی همچنان در امتداد سخنرانی های انتخاباتی در جریان مجلس هشتم، به پاس تایید صلاحیت خویش تلویحا  عملکرد دولت نهم را تایید می کرد ولی کارنامه دولت را فقط در سطح شهرستان تاکستان! مورد انتقاد قرار می داد. ایشان برخلاف اینکه در زمان قبل از انتخابات بسیار فعال بودند،  حوادث بعد از انتخابات را در سکوت محض و بی خبری کامل سپری کرده اند.

هر چند اعتقاد دارم که این دو بزرگوار در سطح استان  منشا خدمات فراوانی بوده اند ولی  بر این نظر هستم که  در مسائل ملی انتظارات را برآورده نمی سازند و بیشتر به فکر  پرونده خویش در شورای نگهبان هستند. در تحلیل اقدام اخیر  این دو  عزیز باید گفت که همراهی تا زمانی است که افق پیروزی هویدا باشد و هنگامی که بحث پرداخت هزینه به میان می آید باید سکوت کرد تا در آینده متحمل خسرانی نشویم.

/ 4 نظر / 7 بازدید
قموشی

دنیا را وارونه نمیبینیم -دنیا بجهت گردش دور خورشید وارونه می شود

ده ایج

دوست عزیز مصلحت در چنین مواقعی به کار می آید